2011 - Panic button - Κουμπί πανικού

Είπα να το δω κι αυτό, έτσι, για να έχω μια άποψη βρε αδερφέ!

Δεν το μετάνιωσα βέβαια αλλά όχι ότι θα μου έλειπε αν δεν την είχα δει ποτέ μου.

Τέλος πάντων μιλάμε για μια σύγχρονη Αγγλική ταινία! Αυτό από μόνο του θέτει κάποιες προσμονές στον θεατή για συγκεκριμένα ζητήματα. Όπως και να το κάνουμε δηλαδή οι Αγγλικές ταινίες επιμένουν να έχουν κάποια χαρακτηριστικά θεατρικής προέλευσης που είτε αρέσουν και όλα καλά, είτε σε αφήνουν κοντά σε κάτι μεταξύ αδιάφορου και νυσταγμένου.

2008 - Mirrors - Μέσα από τον καθρέφτη

Είναι καιρός τώρα που ήθελα να το δω αυτό το έργο. Το 1ο της σειράς του. Είχα διαβάσει λίγα πράγματα σχετικά με τα βασικά της ιστορίας του, είχα δει και λίγο από το trailer και «πείστηκα» να το δοκιμάσω και αυτό!

Είναι ένα έργο που παλαντζάρει μεταξύ των κατηγοριών τρόμου και θρίλερ. Άλλοτε μοιάζει περισσότερο σα τρόμου σε ελαφριά εκδοχή και άλλοτε πάλι φλερτάρει με τις περπατημένες ενός καλού θρίλερ.

2010 - Les sept jours du talion - 7 Days

Βρε - βρε τον Καναδά τι μας έφτιαξε;!

Έβγαλε (στα Γαλλικά) ταινία που χαλαρά μπορεί να θεωρηθεί από τις πιο αξιοπρόσεκτες!

Πραγματικά, είναι μια ταινία που έχει καθαρά το δικό της ύφος. Λίγα τα στοιχεία της που μοιάζουν με των κλασικών ταινιών του είδους της.

Είχα διαβάσει κάπου μια σύντομη περιγραφή σχετικά με το κυρίως θέμα της και μου έκανε το απαραίτητο κλικ. Είπα να δοκιμάσω να την δω κι ευτυχώς δεν με απογοήτευσε.

2011 - Apollo 18

Να θυμίσω ότι, γενικά, μου αρέσουν πολύ όλα αυτά τα έργα που διέπονται από μυστήριο, ιδιαίτερα δε αν το θέμα τους διεξάγεται κάπου εκεί έξω, μακριά, πέρα από τα στενά πλαίσια της Γήινης πεζής πια πραγματικότητας. Όχι, αλήθεια μου αρέσουν από μικρός!

Εδώ όμως την πατήσαμε, «φάγαμε τη φόλα» που λένε! Δεν είναι βέβαια και η πρώτη φορά!

2011 - In time - I'm.mortal

Μάλιστα! Ε λοιπόν εντυπωσιάστηκα!

Είχα καιρό φαίνεται να δω εργάκι που να βάζει νέες ιδέες στο τραπέζι των προβληματισμών μου.

Εντάξει, όχι ότι εστίαζε πλήρως σε αυτές. Αφιέρωνε αρκετό χρόνο και στις κλασικές σκηνές δράσης με κυνηγητά, πιστολίδια κλπ αλλά ευτυχώς, όχι σε βαθμό που να ξεχνάς τους βασικούς προβληματισμούς που εισήγαγε ως γνήσια Sci-Fi ταινία.

2011 - Cowboys n aliens

Εδώ είναι που λένε "Ο τίτλος τα λέει όλα!"!

Δηλαδή πραγματικά τα λέει όλα! Είναι περίπου σα να έχεις δει, με έναν αόριστο βέβαια τρόπο, όλο το έργο πριν καν πατήσεις το "play". Πάντα βέβαια έχει κανείς την περιέργεια να δει και το πως το πάντρεψαν το θέμα.

Ε λοιπόν, ναι! Το έκαναν και αυτό! Έφτιαξαν ένα western like έργο, με την, όχι και τόσο ευγενική, συμμετοχή... εξωγήινων! Τι άλλο θα δούμε;!

2008 - Martyrs - Μάρτυρες

Τώρα εδώ εγώ, τι να πω;!
Το ότι έχω μείνει άναυδος θα το πω βέβαια αλλά, θα αρκεί;! Μάλλον όχι, ε;
Έχω αναφέρει ήδη πολλές φορές το ότι έχω δει πια, αρκετές ταινίες στη ζωή μου. Τόσες μάλιστα που είχα την αίσθηση πως, χοντρικά, τα έχω δει όλα πια. Σε σημείο που να μην περιμένω να με συγκλονίζει κάτι άλλο. Ε, μετά και από αυτήν την ταινία, αναγκάστηκα να αναθεωρήσω! Αναγκάστηκα να λέω πως υπάρχει ακόμα… περιθώριο!
Τι ήταν αυτό Παναγία μου;! Πόση βία πια;! Πόσο πιστά μπορούν να την αναπαράγουν σε μια ταινία;! Πόσος πόνος;! Πόση παράνοια;! Πόσο μαρτύριο;!

2010 - The last exorcism - Ο τελευταίος εξορκισμός

Άλλη μια από τις λίγες ταινίες που προσπαθούν ξεκάθαρα να σε βάλουν στο κλίμα ότι παρακολουθείς ένα ερασιτεχνικό αμοντάριστο ντοκιμαντέρ και όχι κανονική ταινία.
Άγνωστοι ηθοποιοί, μονοπλάνα με κάμερα που στις περισσότερες σκηνές δράσης στηρίζεται σε ώμο ή κρέμεται σε χέρι, κουνήματα στην εικόνα ευτυχώς όμως όχι πολύ κουραστικά, ανετάριστες ενάρξεις λήψεως σκηνών, άτεχνα ζουμαρίσματα - ξεζουμαρίσματα, αφηγηματική τάση των πρωταγωνιστών κατευθείαν στην κάμερα, ελλιπής και συγκεντρωτικός φωτισμός μόνο από το προβολάκι της κάμερας στα σκοτεινά πλάνα, κυνήγι πλάνου με απότομες περιστροφές της κάμερας κ.λ.π.

2010 - The last seven - Οι τελευταίοι επτά

Ημερήσιες διαδρομές και εικόνες μέσα στη σημερινή Αγγλική μεγαλούπολη του Λονδίνου μόνο που όλα δείχνουν νεκρά, χωρίς ζωή, δίχως κίνηση κι ανθρώπους.
Όλοι κι όλοι επτά άτομα που εμφανίζονται σταδιακά στο προσκήνιο και γνωρίζονται μεταξύ τους με μεγάλο δισταγμό για το ποιοι είναι ακόμα και οι ίδιοι αφού κανείς δε θυμάται τίποτα ολοκληρωμένο για το πώς μπορεί να ισχύει όλο αυτό που ζει.
Οι λίγες μνήμες τους επαναλαμβάνονται εξαντλητικά συνέχεια και αφορούν περισσότερο αποσπασματικές αιματηρές εικόνες που ξεπετάγονται στο μυαλό τους και στο θεατή, με τον ίδιο αιφνιδιαστικό(;) κάθε φορά τρόπο.