2010 - Let me in - Άσε το κακό να μπει

Τώρα, για να πω την αμαρτία μου μέχρι πριν το δω, δεν το ήξερα καν το εργάκι! 😊
Κακώς όμως και πολύ κακώς μάλιστα! Θα έπρεπε να το γνώριζα καθώς κυκλοφορεί ήδη από το 2010 και πληροί όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που με εξιτάρουν σε μια ταινία του είδους. Και όχι απλώς τα πληροί αλλά το κάνει και με πολύ αξιόλογο τρόπο πράγμα που, απ’ ότι φάνηκε, ισχύει σαν άποψη και διεθνώς.

2011 - Extremely loud n incredibly close - Εξαιρετικά δυνατά κ απίστευτα κοντά

Θα ξεκινήσω με το να σας πω κατευθείαν την άποψή μου:

Είναι ένα έργο πραγματικό κομψοτέχνημα στο είδος του!
Καιρό είχα να δω κάτι τόσο καλό!

Δε ξέρω αν σας ξάφνιασα που μπαίνω κατευθείαν στο ζουμί αλλά δε κρατιόμουν!

Ένιωσα πως έπρεπε να το θίξω από την αρχή, πως πρέπει να το γνωρίζετε ανεξάρτητα με το αν επιλέξετε να διαβάσετε περισσότερα σε αυτή μου την ανάρτηση. Έπρεπε μήπως καταφέρω έτσι να σας μεταφέρω το πόσο θα άξιζε να δείτε κι εσείς την ταινία.

Ξέρω πως το «Πρέπει» δείχνει υπερβολικό. Θέλω όμως έτσι να επισημάνω λίγο παραπάνω την αξία της ταινίας. «Πρέπει» δηλαδή όπως περίπου «πρέπει» να δει κανείς στη ζωή του (έστω) ένα ηλιοβασίλεμα ή τον έναστρο ουρανό. «Πρέπει» γιατί, αλλιώς, θα είναι κρίμα.

2011 - The artist

Η αλήθεια είναι πως, τη συγκεκριμένη ταινία αρχικά, ήθελα να τη δω περισσότερο, λόγο του ντόρου που έκανε πρόσφατα, με τα Oscars που διεκδικούσε. Αμέσως μετά, που έμαθα ότι ήταν και ασπρόμαυρη αλλά, πολύ περισσότερο και βουβή, ε, εκεί ήταν που με έτρωγε το πότε θα την έβλεπα κι εγώ ώστε να έχω και την... προσωπική μου άποψη (ψέματα, απλώς με είχε φάει η περιέργεια!). Υπολόγιζα δε, ότι θα μου άρεσε πολύ σα ταινία.

2011 - Real steel

Εδώ είμαστεεε!

Επιτέλους ρε παιδιά κι ένα έργο που τιμά επάξια τη βασική κατηγορία που ανήκει! Και την τιμά από κάθε άποψη!

Για όσους έχουν δει κάνα trailer ή έστω έχουν διαβάσει το τι πραγματεύεται, να είναι σίγουροι πως δε θα τους απογοητεύσει καθόλου η θέαση της ταινίας, σε ό,τι περιμένουν από αυτή. Τα 'χει όλα! Και καλούς ηθοποιούς που ερμηνεύουν άψογα, και καλή πλοκή χωρίς σεναριακές υπερβολές, και πολύ άγριο ξύλο αλλά αυτή τη φορά χωρίς αίματα(!), και δράμα που σε ορισμένες σκηνές είναι αρκετά δυνατό, και πετυχημένη ψηφιακή τεχνολογία, και πολύ (μα πολύ όμως) καλά... ρομπότ!

2011 - The double

Βρε, βρε, βρεεε!
Να ξανά που η, σχεδόν αιώνια πια, «κόντρα ισχύος» μεταξύ Αμερικάνων και Σοβιετικών καλά κρατεί! Έτσι τουλάχιστον θέλουν να μας πουν οι Αμερικάνοι, μέσα και από τις σύγχρονες κατά τ’ άλλα ταινίες τους όπως αυτή!
Τελικά «κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια», τόσα χρόνια μάλιστα, όσα κατορθώνει να πουλά ακόμα στο διεθνή κινηματογράφο.
Καλά αυτοί (οι Αμερικάνοι), δε βαρέθηκαν! Αμ μ’ εμάς τους υπόλοιπους, τους «πολιτισμένους», τι στο καλό συμβαίνει και τους προσφέρουμε ακόμα τόσο απλόχερα τη θεαματικότητά μας σε τέτοιες κινηματογραφικές υποπαραγωγές - καλλικατζούρες;! Πόσο ακόμα κουτόχορτο πρέπει να αναμασάμε για να καταλάβουμε το πόσο πρόβατα έχουμε καταντήσει, τουλάχιστον ως θεατές;!

2004 - Closer - Εξ επαφής

Με το που είδα τη συγκεκριμένη ταινία, ήξερα πως ήταν από αυτές που, αργά ή γρήγορα, θα έγραφα για το πώς ένιωσα που την είδα. Το ήξερα αλλά δεν το έκανα σύντομα γιατί ένιωθα πως θα έπρεπε πριν, να αφήσω λίγο χρόνο να περάσει ώστε να έχω ξεκαθαρίσει κάποια πράγματα μέσα μου, σχετικά με τα όσα είδα. Έπρεπε δηλαδή να καταλαγιάσει κάπως η «ψυχολογική αντάρα» που μου προέκυψε και μετά, με ποιο ήρεμο πνεύμα πια, να έχω καλύτερες ελπίδες στο να αποφύγω τυχόν σκοπέλους στην κριτική μου σκέψη και έκφραση. Ελπίζω να το έχω καταφέρει πια αν και δεν είμαι και απόλυτα σίγουρος.

2011 - La piel que habito - The skin I live in - Το δέρμα που κατοικώ

Ισπανικό το εργάκι αυτή τη φορά!

Και ποιανού άραγε; Μα ποιου άλλου, του πασίγνωστου Pedro Almodóvar!

Ο Almodóvar μας έχει συνηθίσει, χρόνια τώρα, σε διεθνούς φήμης παραγωγές. Ίσως να είναι και ο γνωστότερος σεναριογράφος & κινηματογραφικός συγγραφέας της τόσο κοντινής αλλά και τόσο "μακρινής" συνάμα Ισπανίας. Γνωστός, ακόμα περισσότερο και για τις "ιδιαιτερότητες" που δεσπόζουν στις παραγωγές του. Με εντονότατες τις τάσεις προς το "τρίτο φύλο" αλλά και με σεναριακές υπερβάσεις που όμως, έχουν το χάρισμα να παρουσιάζονται με απίστευτα φυσικό τρόπο! Άλλες του ταινίες έχουν υπερβολικά εκκεντρικό χαρακτήρα και άλλες, απλώς κεντρίζουν με την διαφορετικότητα των χαρακτήρων που πρωταγωνιστούν σε αυτές. Γι αυτούς τους λόγους, οι ταινίες του συνήθως έχουν ή φανατικούς οπαδούς ή φανατικούς κατήγορους.

2008 - Martyrs - Μάρτυρες

Τώρα εδώ εγώ, τι να πω;!
Το ότι έχω μείνει άναυδος θα το πω βέβαια αλλά, θα αρκεί;! Μάλλον όχι, ε;
Έχω αναφέρει ήδη πολλές φορές το ότι έχω δει πια, αρκετές ταινίες στη ζωή μου. Τόσες μάλιστα που είχα την αίσθηση πως, χοντρικά, τα έχω δει όλα πια. Σε σημείο που να μην περιμένω να με συγκλονίζει κάτι άλλο. Ε, μετά και από αυτήν την ταινία, αναγκάστηκα να αναθεωρήσω! Αναγκάστηκα να λέω πως υπάρχει ακόμα… περιθώριο!
Τι ήταν αυτό Παναγία μου;! Πόση βία πια;! Πόσο πιστά μπορούν να την αναπαράγουν σε μια ταινία;! Πόσος πόνος;! Πόση παράνοια;! Πόσο μαρτύριο;!

2010 - The last exorcism - Ο τελευταίος εξορκισμός

Άλλη μια από τις λίγες ταινίες που προσπαθούν ξεκάθαρα να σε βάλουν στο κλίμα ότι παρακολουθείς ένα ερασιτεχνικό αμοντάριστο ντοκιμαντέρ και όχι κανονική ταινία.
Άγνωστοι ηθοποιοί, μονοπλάνα με κάμερα που στις περισσότερες σκηνές δράσης στηρίζεται σε ώμο ή κρέμεται σε χέρι, κουνήματα στην εικόνα ευτυχώς όμως όχι πολύ κουραστικά, ανετάριστες ενάρξεις λήψεως σκηνών, άτεχνα ζουμαρίσματα - ξεζουμαρίσματα, αφηγηματική τάση των πρωταγωνιστών κατευθείαν στην κάμερα, ελλιπής και συγκεντρωτικός φωτισμός μόνο από το προβολάκι της κάμερας στα σκοτεινά πλάνα, κυνήγι πλάνου με απότομες περιστροφές της κάμερας κ.λ.π.