Τρίτη, 24 Απριλίου 2012

2011 - Panic button - Κουμπί πανικού


Είπα να το δω κι αυτό, έτσι, να έχω μια άποψη βρε αδερφέ!
Δεν το μετάνιωσα βέβαια αλλά όχι ότι θα μου έλειπε τελικά αν δεν την είχα δει και ποτέ μου. Μιλώ, κρίνοντας πια εκ των υστέρων βέβαια, πράγμα που, γνωρίζω ότι έτσι, δεν έχει και ιδιαίτερη αξία.
Τέλος πάντων, μιλάμε για μια σύγχρονη Αγγλική ταινία! Από μόνο του αυτό, θέτει κάποιες προσμονές του θεατή σε συγκεκριμένα επίπεδα. Όπως και να το κάνουμε δηλαδή, οι Αγγλικές ταινίες επιμένουν να έχουν κάποια, σχεδόν θεατρικής προέλευσης χαρακτηριστικά που, είτε αρέσουν και όλα καλά, είτε σε αφήνουν κάτι κοντά σε αδιάφορο και νυσταγμένο. Θα μπορούσα να πως έχει να κάνει δηλαδή πιο πολύ, με το πώς έχει δομηθεί ήδη ως θεατής, ο κάθε θεατής ξεχωριστά.

Το στόρι ασχολείται με την συνάντηση τεσσάρων νέων ανθρώπων, άγνωστων μεταξύ τους, δύο άντρες και δύο γυναίκες, ο Dave (Michael Jibson), ο Max (Jack Gordon), η Jo (Scarlett Alice Johnson) και η Gwen (Elen Rhys). Τους δείχνει να βρίσκονται μαζί, έχοντας κερδίσει όλοι τους, σε έναν διαγωνισμό ενός διάσημου ιστότοπου κοινωνικής δικτύωσης -που όχι, δεν είναι το facebook αλλά προφανώς κάτι σαν(;!) αυτό, to «AllTogether.Com»(!)- ένα μεγάλο ταξίδι πολυτελείας με ιδιωτικό αεροπλάνο!
Αυτό ως εδώ, θα μπορούσε να ήταν ένα πολύ απλό και ευχάριστο χαζοσενάριο και όλα να κυλούν εξαιρετικά χαρωπά και βαρετά! Θα μπορούσε, αν ξεχνάγαμε όλοι μαζί, το ότι κάτσαμε να δούμε κάτι σε θρίλερ! Έτσι, σύντομα αποδεικνύεται ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά και, σίγουρα η όλη συνέχεια, κάθε άλλο από αξιοζήλευτη θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί τελικά!
Η κατάσταση αρχίζει να δείχνει την ιδιαίτερη «δυσοσμία» της, σχεδόν αμέσως μετά από λίγο, αφού δηλαδή έχει ήδη απογειωθεί το αεροπλάνο. Οι πρωταγωνιστές μας είχαν ήδη ενημερωθεί πριν την επιβίβασή τους ότι, όσο θα ταξίδευαν, θα όφειλαν να συμμετείχαν σε ένα ακόμα παιχνίδι που θα εξελισσόταν εν πτήση από τον, ουσιαστικά άγνωστο σε αυτούς, διοργανωτή του. Το είχαν δεχθεί αβίαστα βέβαια, θεωρώντας ότι θα είχε και αυτό, τον συνήθη γι αυτούς χαρακτήρα, διαδικτυακού τύπου παιχνιδιού πράγμα που, γενικότερα, τους άρεσε άλλωστε!
Το παιχνίδι ξεκίνησε λοιπόν, με ένα σετ τεσσάρων ερωτήσεων, διαφορετικών μεν στον καθένα αλλά ανοιχτά ανακοινώσιμων σε όλους τους μαζί. Κάθε ερώτηση όμως, ενώ αρχικά έδειχνε αρκετά αθώα, κάθε άλλο από αθώα ήταν, ιδιαίτερα για αυτόν που τη δεχόταν αφού άγγιζε πολύ ιδιαίτερες - προσωπικές στιγμές του και πολύ ευαίσθητες καταστάσεις του, τέτοιες που, μέχρι και πριν λίγο, θεωρούσε ο καθένας τους ότι θα παρέμεναν διαπαντός απόλυτα προσωπικές. Όλες τους οι ερωτήσεις σχετίζονταν με θέματα γύρω από την χρήση του κοινωνικού τους δικτύου σε βάθος χρόνου. Σύντομα, τα χαμόγελα άρχισαν να παγώνουν σε ένα - ένα από τα πρόσωπα των νέων. Από εκεί που ένιωθαν μια τόσο όμορφη παρέα, όλη η εικόνα άρχισε να φαντάζει άκρως κλειστοφοβική και αδιέξοδη αφού μάλιστα, αμέσως μετά από τις τέσσερις αρχικές ερωτήσεις, το «παιχνίδι» χόντρυνε για όλους τους πολύ περισσότερο!

Το σενάριο είχε πάρα πολύ καλές προδιαγραφές, οφείλω να το δεχθώ αυτό. Είχε αρχή, μέση αλλά κάπου μετά, με το τέλος, δεν μας τα είπε και πολύ καλά. Όχι ότι δεν θα μπορούσε βέβαια να κλείσει με αυτό το αποτέλεσμα, απλά να, όχι με αυτές τις φτωχές δικαιολογίες για το αποτέλεσμα αυτό. Τελείωσε το έργο και, θεωρητικά, μας είχε εξηγήσει πια, όλα όσα θα χρειάζονταν για να δικαιολογήσουν το πώς συνέβαιναν όλα μέχρι εκεί. Δυστυχώς όμως, μόνο θεωρητικά γιατί πρακτικά, αυτές οι εξηγήσεις έμπαζαν πολλά νερά, τόσα πολλά που ένιωθες την υγρασία να σε ενοχλεί πολύ παραπάνω απ’ ότι επιτρέπεται για έργο. Γιατί, καλό είναι το μυστήριο, καλή και η αγωνία αλλά, κάπου, πρέπει να στηρίζονται ικανοποιητικά για τη βαρύτητά τους, πριν τελειώσει η ταινία. Εντάξει, δεν ήταν και ότι δε βλεπόταν, προς Θεού. Είναι ίσως ότι καταλήγω να γίνομαι λίγο πιο απαιτητικός, όταν νιώθω να ενοχλούμε, από ένα όριο και πάνω, από ελλείψεις και ασάφειες.
Οι ηθοποιοί, κλασικοί Άγγλοι! Σύγχρονοι μεν, Άγγλοι δε! «Περί ορέξεως...» ξέρετε εσείς! Δεν υπεισέρχομαι σε περισσότερες λεπτομέρειες. Καλοί ήταν βέβαια απλά να, με τον τρόπο τους ένα πράμα!
Από εφέ, μπα...! Μη περιμένετε τίποτα ιδιαίτερο. Θα μπορούσε εύκολα να μετατραπεί σε καθαρά θεατρικό το έργο. Όχι ότι παίζει και σημαντικό ρόλο αυτό. Ίσα - ίσα που κάποιοι βγάζουν σπυράκια σε έργα με πολλά εφέ. Απ’ την άλλη όμως, κάτι περιμένει κανείς από ένα θρίλερ του 2011 και δε μιλώ για υπερβολές δηλαδή.
Θα κλείσω περίπου όπως το ξεκίνησα: Δεν το μετάνιωσα που το είδα αλλά όχι ότι θα μου έλειπε τελικά! Υποθέτω ότι κάπως έτσι θα νιώσετε κι εσείς όταν το δείτε. Πείτε μου...




Για να είμαστε και «τυπικοί», παραπομπές για την ταινία (μ' ένα κλικ για τους πιο «απαιτητικούς»)







Αξιολόγηση:
{["Useless", "Boring", "Need more details", "Perfect"]}

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δική σας η σκηνή! Αυτοσχεδιάστε!