2011 - Real steel

Εδώ είμαστεεε!

Επιτέλους ρε παιδιά κι ένα έργο που τιμά επάξια τη βασική κατηγορία που ανήκει! Και την τιμά από κάθε άποψη!

Για όσους έχουν δει κάνα trailer ή έστω έχουν διαβάσει το τι πραγματεύεται, να είναι σίγουροι πως δε θα τους απογοητεύσει καθόλου η θέαση της ταινίας, σε ό,τι περιμένουν από αυτή. Τα 'χει όλα! Και καλούς ηθοποιούς που ερμηνεύουν άψογα, και καλή πλοκή χωρίς σεναριακές υπερβολές, και πολύ άγριο ξύλο αλλά αυτή τη φορά χωρίς αίματα(!), και δράμα που σε ορισμένες σκηνές είναι αρκετά δυνατό, και πετυχημένη ψηφιακή τεχνολογία, και πολύ (μα πολύ όμως) καλά... ρομπότ!

2011 - The double

Βρε, βρε, βρεεε!
Να ξανά που η, σχεδόν αιώνια πια, «κόντρα ισχύος» μεταξύ Αμερικάνων και Σοβιετικών καλά κρατεί! Έτσι τουλάχιστον θέλουν να μας πουν οι Αμερικάνοι, μέσα και από τις σύγχρονες κατά τ’ άλλα ταινίες τους όπως αυτή!
Τελικά «κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια», τόσα χρόνια μάλιστα, όσα κατορθώνει να πουλά ακόμα στο διεθνή κινηματογράφο.
Καλά αυτοί (οι Αμερικάνοι), δε βαρέθηκαν! Αμ μ’ εμάς τους υπόλοιπους, τους «πολιτισμένους», τι στο καλό συμβαίνει και τους προσφέρουμε ακόμα τόσο απλόχερα τη θεαματικότητά μας σε τέτοιες κινηματογραφικές υποπαραγωγές - καλλικατζούρες;! Πόσο ακόμα κουτόχορτο πρέπει να αναμασάμε για να καταλάβουμε το πόσο πρόβατα έχουμε καταντήσει, τουλάχιστον ως θεατές;!

2004 - Closer - Εξ επαφής

Με το που είδα τη συγκεκριμένη ταινία, ήξερα πως ήταν από αυτές που, αργά ή γρήγορα, θα έγραφα για το πώς ένιωσα που την είδα. Το ήξερα αλλά δεν το έκανα σύντομα γιατί ένιωθα πως θα έπρεπε πριν, να αφήσω λίγο χρόνο να περάσει ώστε να έχω ξεκαθαρίσει κάποια πράγματα μέσα μου, σχετικά με τα όσα είδα. Έπρεπε δηλαδή να καταλαγιάσει κάπως η «ψυχολογική αντάρα» που μου προέκυψε και μετά, με ποιο ήρεμο πνεύμα πια, να έχω καλύτερες ελπίδες στο να αποφύγω τυχόν σκοπέλους στην κριτική μου σκέψη και έκφραση. Ελπίζω να το έχω καταφέρει πια αν και δεν είμαι και απόλυτα σίγουρος.

2011 - Cowboys n aliens

Εδώ είναι που λένε "Ο τίτλος τα λέει όλα!"!

Δηλαδή πραγματικά τα λέει όλα! Είναι περίπου σα να έχεις δει, με έναν αόριστο βέβαια τρόπο, όλο το έργο πριν καν πατήσεις το "play". Πάντα βέβαια έχει κανείς την περιέργεια να δει και το πως το πάντρεψαν το θέμα.

Ε λοιπόν, ναι! Το έκαναν και αυτό! Έφτιαξαν ένα western like έργο, με την, όχι και τόσο ευγενική, συμμετοχή... εξωγήινων! Τι άλλο θα δούμε;!

2011 - La piel que habito - The skin I live in - Το δέρμα που κατοικώ

Ισπανικό το εργάκι αυτή τη φορά!

Και ποιανού άραγε; Μα ποιου άλλου, του πασίγνωστου Pedro Almodóvar!

Ο Almodóvar μας έχει συνηθίσει, χρόνια τώρα, σε διεθνούς φήμης παραγωγές. Ίσως να είναι και ο γνωστότερος σεναριογράφος & κινηματογραφικός συγγραφέας της τόσο κοντινής αλλά και τόσο "μακρινής" συνάμα Ισπανίας. Γνωστός, ακόμα περισσότερο και για τις "ιδιαιτερότητες" που δεσπόζουν στις παραγωγές του. Με εντονότατες τις τάσεις προς το "τρίτο φύλο" αλλά και με σεναριακές υπερβάσεις που όμως, έχουν το χάρισμα να παρουσιάζονται με απίστευτα φυσικό τρόπο! Άλλες του ταινίες έχουν υπερβολικά εκκεντρικό χαρακτήρα και άλλες, απλώς κεντρίζουν με την διαφορετικότητα των χαρακτήρων που πρωταγωνιστούν σε αυτές. Γι αυτούς τους λόγους, οι ταινίες του συνήθως έχουν ή φανατικούς οπαδούς ή φανατικούς κατήγορους.

2008 - Martyrs - Μάρτυρες

Τώρα εδώ εγώ, τι να πω;!
Το ότι έχω μείνει άναυδος θα το πω βέβαια αλλά, θα αρκεί;! Μάλλον όχι, ε;
Έχω αναφέρει ήδη πολλές φορές το ότι έχω δει πια, αρκετές ταινίες στη ζωή μου. Τόσες μάλιστα που είχα την αίσθηση πως, χοντρικά, τα έχω δει όλα πια. Σε σημείο που να μην περιμένω να με συγκλονίζει κάτι άλλο. Ε, μετά και από αυτήν την ταινία, αναγκάστηκα να αναθεωρήσω! Αναγκάστηκα να λέω πως υπάρχει ακόμα… περιθώριο!
Τι ήταν αυτό Παναγία μου;! Πόση βία πια;! Πόσο πιστά μπορούν να την αναπαράγουν σε μια ταινία;! Πόσος πόνος;! Πόση παράνοια;! Πόσο μαρτύριο;!

2009 - Män som hatar kvinnor - The girl with the dragon tattoo

«"Το κορίτσι με το τατουάζ"! Σουηδική ταινία;! Χμμ, ενδιαφέρουσα πρόκληση θα έλεγα! Για να τη δούμε κι αυτή, να δούμε πώς γράφουν και οι Σουηδοί στο πανί!»

Αυτό σκέφτηκα όταν έπεσε στο δρόμο μου η συγκεκριμένη.

Κάτσαμε λοιπόν στο σπίτι και την ξεκινήσαμε, με σχεδόν άγνωστο το τι θα βλέπαμε!

Ευτυχώς λοιπόν που η περιέργειά μου, αυτή τη φορά, μου βγήκε σε καλό!

Αρτιότατη, Αξιοπρεπέστατη, Εύστοχη είναι μερικοί μόνο από τους τίτλους που θεωρώ ότι την χαρακτηρίζουν άνετα και όλοι τους με κεφαλαίο γράμμα!

2010 - The last exorcism - Ο τελευταίος εξορκισμός

Άλλη μια από τις λίγες ταινίες που προσπαθούν ξεκάθαρα να σε βάλουν στο κλίμα ότι παρακολουθείς ένα ερασιτεχνικό αμοντάριστο ντοκιμαντέρ και όχι κανονική ταινία.
Άγνωστοι ηθοποιοί, μονοπλάνα με κάμερα που στις περισσότερες σκηνές δράσης στηρίζεται σε ώμο ή κρέμεται σε χέρι, κουνήματα στην εικόνα ευτυχώς όμως όχι πολύ κουραστικά, ανετάριστες ενάρξεις λήψεως σκηνών, άτεχνα ζουμαρίσματα - ξεζουμαρίσματα, αφηγηματική τάση των πρωταγωνιστών κατευθείαν στην κάμερα, ελλιπής και συγκεντρωτικός φωτισμός μόνο από το προβολάκι της κάμερας στα σκοτεινά πλάνα, κυνήγι πλάνου με απότομες περιστροφές της κάμερας κ.λ.π.

2010 - The dark lurking

Βρισκόμαστε πολύ βαθιά! Θα ‘ναι και κάνα μίλι κάτω λέμε!
Επίσης βρισκόμαστε και λίγο μπροστά! Από την εποχή μας εννοώ! Συγνώμη αλλά δεν κατάφερα να καταλάβω το πόσο. Πάντως όχι και πάρα πολύ.
Είμαστε μέλη ενός κρυφού «ερευνητικού σταθμού» και ψάχνουμε… κάτι!
Δεν ψάχνουμε κάτι που βρίσκεται εκεί κάτω δηλαδή, απλά «ερευνούμε» εκεί κάτω με πειράματα πολύ επικίνδυνα ρε παιδί μου για την υπόλοιπη ανθρωπότητα και όσο να ‘ναι θέλουμε τη διασφάλιση μιας «απομόνωσης».

2007 - Diary of the dead - Το ημερολόγιο των νεκρών

Μιας κι έκατσε, μόλις χτες το βράδυ (Δευτέρα 17/3/2008), να δω avant premiere της ταινίας σε κινηματογραφική αίθουσα του Village Park, είπα να κάνω από εδώ μια μίνι παρουσίαση της κριτικής μου για την ταινία, μήπως και προλάβω το χάσιμο του πολύτιμου ελεύθερου χρόνου σας (τουλάχιστον) με το να ρισκάρετε να τη δείτε!

Δε θα μπω σε αναφορές σχετικά με πιο τεχνικά στοιχεία της ταινίας μιας και από τα links που θα σας παραθέσω θα μπορείτε να τα βρείτε σχεδόν όλα, πάρα πολύ εύκολα, συγκεντρωμένα και με μεγάλη λεπτομέρεια.

2010 - The last seven - Οι τελευταίοι επτά

Ημερήσιες διαδρομές και εικόνες μέσα στη σημερινή Αγγλική μεγαλούπολη του Λονδίνου μόνο που όλα δείχνουν νεκρά, χωρίς ζωή, δίχως κίνηση κι ανθρώπους.
Όλοι κι όλοι επτά άτομα που εμφανίζονται σταδιακά στο προσκήνιο και γνωρίζονται μεταξύ τους με μεγάλο δισταγμό για το ποιοι είναι ακόμα και οι ίδιοι αφού κανείς δε θυμάται τίποτα ολοκληρωμένο για το πώς μπορεί να ισχύει όλο αυτό που ζει.
Οι λίγες μνήμες τους επαναλαμβάνονται εξαντλητικά συνέχεια και αφορούν περισσότερο αποσπασματικές αιματηρές εικόνες που ξεπετάγονται στο μυαλό τους και στο θεατή, με τον ίδιο αιφνιδιαστικό(;) κάθε φορά τρόπο.